Dat komt niet doordat we te weinig communiceren, maar doordat woorden voor verschillende mensen iets anders betekenen. Betekenis zit niet in het woord zelf, maar in de ervaring die eraan hangt. Wat voor de één waardevol is, is voor de ander leeg, beladen of irrelevant. Dan praat je niet verkeerd, maar langs elkaar heen.

Dat zie je overal waar mensen samenwerken. Er wordt gesproken over samenwerking, vertrouwen, verantwoordelijkheid, eigenaarschap. Iedereen knikt. En toch blijft er iets hangen. Iets dat niet gezegd wordt, maar wel voelbaar is. Niet omdat het onbespreekbaar is, maar omdat er nog geen gedeelde taal voor bestaat.

Zolang die gezamenlijke taal ontbreekt, blijven woorden individueel bezit. Iedereen vult ze in vanuit zijn eigen geschiedenis, aannames en referentiekader. Het gesprek blijft netjes, maar raakt niets wezenlijks.

Op het moment dat mensen samen iets meemaken, verandert dat. Een gezamenlijke ervaring maakt dat woorden gezamenlijke betekenis krijgen. Ze worden niet bedacht, maar ontstaan. En ineens kan iets wat eerder spannend, vaag of onhandig was wél gezegd worden. Niet omdat het veilig is gemaakt, maar omdat het herkenbaar is geworden.

𝘋𝘦 𝘷𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘪𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘰𝘧 𝘸𝘦 𝘨𝘦𝘯𝘰𝘦𝘨 𝘻𝘦𝘨𝘨𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘰𝘧 𝘸𝘦 𝘸𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘰𝘯𝘻𝘦 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘭𝘬𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘵𝘦𝘬𝘦𝘯𝘦𝘯.