Ik had een gesprek met een bedrijfsleider in de bouw. Mijn laptop moest in het stopcontact, maar de adapter bleef van tafel glijden.
Er lag een baksteen als voorbeeld in de ruimte. We legden die op het snoer. Klaar.
Praktisch. Nuchter. Doen wat nodig is.
Wat ik vooral grappig vond: in welk ander kantoor ligt er standaard een baksteen voor handen?
In deze wereld wel. Omdat het werk tastbaar is, omdat wat je maakt zichtbaar is, omdat materiaal ertoe doet.
Die baksteen deed precies wat nodig was: gewicht geven, stabiliteit brengen, zorgen dat iets blijft liggen.
Veel bouwbedrijven hebben hun bakstenen op orde. Projecten, planning en calculaties staan. Dat fundament klopt.
Maar juist in de bouw realiseert niemand nog iets in zijn eentje. Het vraagt samenwerking.
En daar schuift het soms. Verwachtingen blijven impliciet, afspraken worden verschillend geΓ―nterpreteerd en iedereen werkt hard, maar niet altijd in dezelfde richting.
Dan helpt het niet om harder te trekken aan het snoer. Dan moet er ergens gewicht op.
De vraag is alleen: waar leg jij die baksteen?
Vond je dit nu een leuk artikel en wil je er meer over weten?
Of wil je even met mij sparren? Laat het mij gerust weten en wie weet spreken we elkaar snel!