Ik ben soms nogal duidelijk, niet hard, maar wel heel eerlijk. Dus ik zei hem wat ik zag. Precies zoals het was.

Hij haalde adem en liet het komen. Er kwamen geen verhalen, geen verklaringen, geen ruis, geen bla bla.

Op dat moment wist ik: dit is iemand die wíl groeien. Niet omdat het fijn is of omdat het makkelijk is, maar omdat het klopt.

Want zo vaak gebeurt het anders. Mensen die knikken, maar ondertussen dichtslaan. Mensen die de stilte vullen met verhalen. Mensen die zichzelf beschermen in plaats van te luisteren.

We vergeten soms dat feedback geen aanval is. Het is een spiegel. En je kunt je verzetten tegen wat je ziet of je kunt kijken.

Echt kijken. Zonder jezelf klein te maken. Zonder jezelf groot te praten.

Dat is (zelf)leiderschap: zonder het perfecte antwoord te hebben, toch aanwezig te blijven in het ongemak.

Wie dat kan, maakt ruimte voor iets nieuws. Wie dat kan, verdient een dik compliment!